Μετακομίζω (2)…

Στην αρχή (01.2005) ήταν αυτό, μετά (03.2006), ήρθα εδώ.

Ευχαριστώ θερμά τον Tyxod για την δίχρονη (+) φιλοξενία του, αλλά ήρθε η ώρα να μετακομίσω (οριστικά?) σε ανεξάρτητο server.

Στο εξής, ραντεβού με τα Π.Χ.Ν. iii στο ttallou.wordpress.com, όπου ήδη έχουν μεταφερθεί κείμενα και σχόλια, οσονούπω και οι φωτο.

Το νέο feed, εδώ.

ALERT: Παιδιά σε ΚΙΝΔΥΝΟ

Αγωνία για τα δύο αδερφάκια που εξαφανίστηκαν στην Ορεστιάδα

Οι γονείς πίσω από την εξαφάνιση στην Ορεστιάδα!!!

Νεκρά τα δύο αδέλφια που είχαν εξαφανιστεί από την Ορεστιάδα

R.I.P. …

B for Beograd

Beograd!
Όμορφες πόλεις από Β, όπως Βελιγράδι. Το είχα σταμπάρει από το 2004, μαζί με την Πόλη, το Βερολίνο και την Αλεξάνδρεια. Στις δύο πρώτες πήγα ήδη από τότε, μέσα σε 10 μέρες και την τελευταία ακόμη τη χρωστάω. Το Βελιγράδι όμως το ξεχρέωσα. Και προτού προλάβω να το “σβήσω” από τον ταξιδιωτικό μου χάρτη, νομίζω πως άνοιξα για τα καλά λογαριασμούς με τα Βαλκάνια… Να τα πάρουμε με τη σειρά; Read more…

Βαλκανιζατέρ

Belgrade

13 ώρες στο τραίνο, αύριο το πρωί άφιξη στο Βελιγράδι και διανυκτέρευση, δύο ολόκληρες μέρες στη γύρα, το βράδυ της Κυριακής ξανά στο τραίνο, Βελιγράδι-Σκόπια-Θεσσαλονίκη, άφιξη τη Δευτέρα.(το ‘πα και το ‘κανα!)

23…32

Η Σ. έγινε θυσία για την οικογένειά της. Κυριολεκτικά. Με δυο γονείς άρρωστους, εκείνη μοναχοκόρη, έτρεχε πάντα να μαζέψει τα ασυμμάζευτα. Όταν πέρασαν τα χρόνια, κι η μάνα της νικήθηκε από την αρρώστια, ηρέμησε κι έκανε τον απολογισμό της. Τι είδε; Ότι είχε κάνε μια μεγάλη θυσία: Έδωσε τον χρόνο, το νου και συνολικά, τα νιάτα της, στην οικογένεια, παραμελώντας την ίδια. Έτσι εξηγούταν που, αν και περπατούσε πια στα -άντα, δεν είχε κάνει σοβαρές σκέψεις για δική της οικογένεια. Τώρα όμως είναι δύσκολα: Δεν ξέρει από πού ν’ αρχίσει, πώς να πιαστεί και αν υπάρχει στ’ αλήθεια χρόνος να διορθώσει όσα έχασε.

Μεθαύριο κλείνω τα 23. Καμαρώνω πως είμαι σε μια ηλικία που, χωρίς δεσμεύσεις, τα πάντα γίνοται και τα πάντα διορθώνονται. Δουλεύω λίγο, ξοδεύω τα λεφτά μου σε ταξίδια, κάνω τρέλες και ξενυχτάω, ενώ το επόμενο πρωί δουλεύω, χωρίς να με νοιάζει. Είναι η ώρα που κάνω λάθη χωρίς φόβο, που χτίζω τις βάσεις για το μέλλον. Καμιά φορά όμως, όταν σκέφτομαι τα δικά μου οικογενειακά, θυμάμαι εκείνη τη φυγή που έχω από χρόνια υποσχεθεί στον εαυτό μου και η οποία πια πλησιάζει. Κι αυτή τη φορά φοβάμαι μήπως οι θυσίες (που μάλλον αρμόζει στον καθένα να κάνει κάποτε για τους δικούς του) με κρατήσουν εδώ ή μήπως η αποφυγή τους είναι μια λάθος βάση για τη νέα μου αρχή.

post soundtrack: David Bowie - Absolute beginners

Πόσα ακόμη θα πάρει ο στρατός;

Τον τελευταίο καιρό ήρθα σε επαφή με πολλά άτομα που εργάζονται στον ελληνικό στρατό. Πρόκειται για μια καλή, σταθερή εργασία, με σταθερό ωράριο, καλές αργίες και πάρα πολλές ανέσεις (ο στρατός πληρώνει σε πολλούς τα τηλέφωνα, σε όλους τα μαθήματα ξένων γλωσσών, τους παραχωρεί οικόπεδα, ξενώνες κτλ). Προσωπικά δε θα την επέλεγα ποτέ, διότι αντιπαθώ τις στολές και τα πρωτόκολλα. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.

Το ζήτημα εν προκειμένω είναι ότι, χωρίς καμία διάθεση να “τσουβαλιάζω” ανθρώπους, εκτιμώ ότι στην πλειοψηφία τους, πρόκειται για ανθρώπους ηλίθιους ή βαρεμένους ή βολεμένους ή τέλος πάντων άβουλους-ανίκανους να κάνουν άλλο επάγγελμα. Read more…

Ένταση

Έπρεπε να το καταλάβω ήδη από το πρωί, από την πόρτα που έκλεισε η Κατερίνα στα μούτρα μου, φεύγοντας με μια αποζημίωση αγκαλιά, την ώρα που εγώ έμπαινα. Read more…

Sundayz

my reflex
Είναι βέβαιο πια πως μικρές κι ασήμαντες συμπτώσεις, όπως ένας ταξιτζής που μου έκανε χαρωπό νόημα στο φανάρι της Πολυτεχνείου να φωτογραφίσω αυτόν αντί για το στοιχειωμένο σπίτι, μπορούν να φτιάξουν τη βραδιά.
[Κατά τ’ άλλα, φίλοι με ρωτούν αν ήρθε η απάντηση που αναμένω για τον Σεπτέμβρη και, απαντώντας τους χαλαρά “μπα, όχι ακόμα”, αναρωτιέμαι αν πρέπει να αρχίσω να ανησυχώ…?]

Bones don’t speak

Η αναζήτηση της άλλης πλευράς και της αλήθειας συνεχίζεται. Στο μέσο της απώλειας ενός ακόμα καλλιτέχνη που συνδέσαμε με το Κυπριακό και της ανάγνωσης ενός εξαιρετικού άρθρου για τους αγνοούμενους, και αφού τέλειωσα με το Αϊβαλί (1 & 2) και την Ανταλλαγή, τώρα πιάνομαι με τα δικά μου και την πράσινη γραμμή. Echoes from the dead zone.

Νεότερα προσεχώς.

Δεν αισθάνομαι μίσος· το πράγμα που κυριαρχεί μέσα μου είναι το αντίθετο του μίσους· μια προσπάθεια να χωρέσει ο νους μου το μηχανισμό της καταστροφής”.

Γιώργος Σεφέρης

Πάσχα Ελλήνων

Το πιο ενδιαφέρον πράγμα που έμαθα φέτος το Πάσχα ήταν ότι κάποιοι, λέει, προτιμούν να τρώνε τη μαγειρίτσα και τα λοιπά πασχαλινά, πριν πάνε στην εκκλησία, διότι μετά, λέει, τους πέφτει βαρύ. Δεν μου προκάλεσε καμία έκπληξη-η εισβολή του μάρκετιγκ, της ντάιετ και των λοιπών ξενικών εκφράσεων στην ζωή μας είναι αρκετά σαρωτική για να γκρεμίσει τα έθιμα. Read more…